My Home
by - Serenay ÖZKAN
My Home
I died. It all happened on the fourteenth night of 1995, in my one and only home.
My dear wife, Adle, died ten years ago. She was about to grab just a single cookie from the kitchen when her tiny heart couldn’t take it anymore.
She died in our home. Oh! My dear wife, Adle! And now, here I am in our home. I am going to the place where you died. When I came home from work at night, the only thing I did was listen to the whispers of the green doors.
Sometimes my doors would whisper. How are you? They’d ask. I’m fine! Am I fine? I’m terrible! Look what happened today, dear little door!
Sometimes I would open the doors. I would open them one by one, in order, listening to the voices of the walls, the house, the silence. Sometimes I would stay exactly where I was, pressing my ears to the floor of my home, listening to whatever came from beneath the earth. That’s how it was.
I was inside a silent house. I had just returned from work and was standing before the kitchen door. I knocked.
Knock, knock, knock! I pressed my ear to the door. No sound. The dear little green door has sworn a vow of silence!
When I nudged the kitchen door open, two chairs, a counter, and our worn wooden table stared back at me. The table must not have liked what it saw; its color had faded. Besides, no one had covered it for years. My Adle was going to buy a cloth for our table. You know, those red cloths! The kind that people can’t help but look at. The kind that hides the color of the table beneath. Yes! That’s the one she was going to buy.
I remember the candles on the counter. Adle would collect bottles, place colored candles on top of them, and light them every Monday. When I came home from work on Mondays, my favorite thing was to eat dinner accompanied by those bottled candles.
The refrigerator is in high spirits today! After all, I’ve filled it up. But why are our chairs so quiet? Hmm, ah! I need to solve this!
The door to the living room is kind to me. My armchair, the tiny trees in the paintings on the wall, my television, my bookshelf, my rugs, and the coffee table are all so polite. Just like Adle. They greet me gracefully, asking about my day.
By the time I reached the bathroom door, the air had begun to grow cold. No sound came from the bathroom door at all. When I opened it, it didn’t take long for me to realize that my home was not there.
As for the bedroom door, it was quite restless. Fidgety! I opened the door. What on earth! I thought it was restless? My home isn’t here either! That restless sound was nothing but the rain beating against the bedroom window.
Wretched rain! It does nothing but fall, so miserably! I slammed the door shut in a rage.
I looked at the living room windows one by one. The rain falls as mercilessly as my home upon my soul, and the sound of the wind drowns out the voice of my house.
My dear home, where are you? The bitter taste coating my mouth is hidden within the shadow of the tree falling upon my window. I sit in the middle of the living room, thinking.
I wonder why the chairs are cross with me? Ah! Aha! Hmm! Oh! If I wipe them down a bit, will we make peace? They were the only things I hadn’t wiped clean in ten years.
When I went to the kitchen, I wiped the chairs one by one. I pressed my ear to them. Aha! It worked! We’ve made peace now.
A vague cluster of light appeared through the rain hitting the glass. When the shapeless light came to the window and said it wanted to come inside, I said “alright,” yet it didn’t enter.
Some homes are like that. They wait to be invited in. The moment I opened the kitchen window, its cluster of light blinded me, and my foot slipped. As a result, I am now outside and dead. My dear wife, Adle, is in our home. But I can no longer go to my home. Perhaps it is time for me to find another home to call my own.
Is there a home within your house?
Serenay Özkan
Evim
Ben öldüm. 1995 yılının ondördüncü gecesinde biricik evimdeyken oldu her şey.
Sevgili karım Adle on yıl evvel öldü. Mutfaktan bir tanecik kurabiye alacakken minik kalbi dayanamadı.
Evimizde öldü. Ah! Sevgili karım Adle! İşte şimdi evimizdeyim. Öldüğün yere gidiyorum. Gece işten geldiğimde tek yaptığım şey, yeşil kapıların fısıltılarını dinlemekti.
Bazen kapılarım fısıldardı. Nasılsın derdi bana. İyiyim! İyi miyim? Kötüyüm! Bak bugün neler oldu sevgili kapıcık!
Bazen de kapıları açardım. Her birini sırasıyla tekter teker açar, duvarların, evin, sessizliğin sesini dinlerdim. Bazen de olduğum yerde kalır ve kulaklarımı evimin zeminine koyar ve toprağın altından gelenlere kulak verirdim. Böyleydi işte!
Sessiz bir evin içindeydim. İşten yeni geldim ve mutfak kapısının önündeyim. Kapıyı tıklattım.
Tak tak tak! Kapıya kulaklarımı dayadım. Ses yok. Sessizliğe yemin etmiş yeşil kapıcık!
Mutfak kapısını araladığımda iki sandalye, bir tezgâh bir de eskimiş tahta masamız bana baktı. Masamız gördüğünü beğenmemiş olacak ki rengi solmuş. Zaten kaç yıldır üstünü örten de yok. Adle ‘ım en son bir örtü alacaktı masamıza. Hani kırmızı örtüler olur ya! Gelen geçen bakar. Masanın rengi gözükmez. He! İşte ondan alacaktı.
Tezgâhtaki mumları anımsıyorum. Adle şişeleri biriktirir ve üzerine renkli mumlar diker ve her pazartesi bu mumları yakardı. Pazartesi günü işten geldiğimde en sevdiğim şey, şişedeki mumların eşliğiyle akşam yemeği yemekti.
Buzdolabının bugün keyfi pekâlâ! İçini doldurdum ya! Ama sandalyelerimiz neden sessiz? Hım, ah! Bunu çözmem lazım!
Oturma odasındaki kapı bana iyi davranıyor. Koltuğum, duvardaki tabloların mink ağaçları, televizyonum, kitaplığım, halılarım ve sehpa çok nazik. Tıpkı Adle gibi. Nazikçe beni selamlıyor, günümü soruyorlar.
Banyonun kapısına geldiğimde etraf soğumaya başlamıştı. Banyonun kapısından hiç ses gelmiyordu. Kapıyı açtığımda evimin orada olmadığını anlamam uzun sürmedi.
Yatak odasının kapısıysa oldukça hareketli. Kıpır kıpır! Kapıyı açtım. Bu ne nesi! Hani hareketiyidi? Evim burada da değil! Bu hareketli ses, yatak odasının camına vuran yağmurdan ibaretmiş!
Pis yağmur! Anca pis pis yağar! Kapıyı hışımla kapattım.
Salondaki pencerelere teker teker baktım. Yağmur, ruhuma acımasız evim gibi yağıyor ve rüzgârın sesi evimin sesini bastırıyor.
Sevgili evim neredesin? Ağzımı saran acı tat, pencereme düşen ağacın gölgesi içinde. Salonun orata yerine oturmuş düşünüyorum.
Acaba sandalyeler bana niye küstü ki? Aa! Aha! Hım! A! Onları biraz silsem barışır mıyız? On yıldır silmediğim tek şeydiler.
Mutfağa gittiğimde sandalyeleri teker teker sildim. Kulaklarımı dayadım. Aha! Oldu! Şimdi barıştık işte.
Cama vuran yağmurda belli belirsiz bir ışık kümesi belirdi. Biçimsiz ışık, pencerenin önüne gelip içeri girmek istediğini söylediğinde tamam dememe rağmen içeri girmedi.
Bazı evler böyledir. İçeri alınmayı beklerler. Mutfak camını açmamla onun ışık kümesi gözlerimi kamaştırmış ve ayağım kaymıştı. Sonuç olarak artık dışarıda ve ölüyüm. Sevgili karım Adle ise evimizde. Ama ben artık evimime gidemiyorum. Belki de kendime ait başka bir ev bulmamın zamanı geldi. Sizin evinizde bir ev var mı?
Serenay Özkan
Serenay Özkan (b. 2004) is an Istanbul-based poet and author. Following the publication of her debut poetry collection, Viata, in 2019, her literary work has been featured in prominent publications including Şiirden Dergisi and Lacivert Öykü ve Şiir Dergisi. In 2025, she published her award-winning short story collection, Farklı Bir Mehtap. She is currently pursuing her degree at Istanbul University’s Faculty of Letters..